top of page

చెర



“అను? వింటున్నావా నేను చెప్పేది?”

వెనక నుండి అమ్మ మాటలు.

అను మాత్రం అలాగే స్తంభించి వంట గది లో నిలబడి ఉంది. ఎరుపు రంగు పట్టు చీరలో అందంగా ముస్తాబు అయ్యి ఉంది. కానీ తన మొహంలో ఏదో అయిష్టత. తన చూపులు, ఆ గది లోని కిటికీల చెరల నుండి, యెదలోని కారు మబ్బుల సంకెళ్ళ నుండి, పరిగెత్తుకుంటూ బాహ్య ప్రపంచం వైపు ఆశగా చూస్తున్నాయి. తన రెండు చేతులు, వేళ్ళ మధ్యలో హద్దుకొని, నేల వైపు దీనంగా చూస్తూ ఉన్నాయి. కుడి యెడమ బొటన వేళ్ళు ఒకరి గోరుతో ఒకరు యుద్దం చేస్స్తున్నాయి. తన శరీరం తన ఆలోచనలకు అతీతంగా వ్యవహరిస్తూ ఉంది.

అంతలో అమ్మ వంట గది లోనికి వచ్చింది. కిటికీ వద్ద ఉన్న అను వద్దకు వచ్చి, పెదాలపై చిన్న ఆశా పూరితమైన నవ్వును చిందించింది.

“ఇవి తీస్కెళ్ళి హాల్ లో పెట్టు” అంటూ చాయి, సమోసాలు, జిలేబీలతో నిండి ఉన్న ఒక పళ్ళాన్ని అను చేతికి ఇచ్చింది. అను ఆ తినుబండారాలు కూడిన పళ్ళాని తీసుకొని హాల్ లోకి వెళ్ళింది.

హాల్ లో తన బావ కిరణ్ సోఫా లో కూర్చొని ఉన్నాడు.

కిరణ్ తెల్ల చొక్కా, నల్ల రంగు ప్యాంటు లో, కళ్ళకి ఎరుపు రంగు అంచులతో కూడిన అద్దాల జోళ్ళతో, మగవాళ్లే ఈర్ష్య కలిగెంత అందంగా ఉన్నాడు.

ఎడమ వైపు కిరణ్ వాల అమ్మ కూర్చొని ఉంది. ముసి ముసి నవ్వులతో తన మేన కోడల్ని చూస్తూ, తన భర్త మరణం తో విషాదం లో ఉన్న ఇంట్లోకి, తన కొడుకు పెళ్లి ఎన్నో ఆనందాలు తీసుకొస్తుంది అనుకుంటూ మానసిక ఉల్లాసం తో ఉంది.

అక్కడే కిరణ్ కి కుడి వైపున కుర్చీలో కూర్చొన్నా అను నాన్న మర్యాదలో భాగంగా “తీస్కో కిరణ్!” అంటూ అను తెచ్చిన పళ్ళెం వైపు చేయి చూపాడు.

అను కిరణ్ వద్దకు వెళ్ళి, చేతిలో ఉన్న పళ్ళెం తో నడుము వంచింది. కిరణ్ అను ని కొంటెగా చూస్తూ తన కుడి చేయిని పళ్ళెం లో ఉన్న ఒక జిలేబి పై చాపాడు.